Waarom dit vak bestaat

Gedurende het studiejaar leren studenten de wereld vanuit verschillende perspectieven bekijken. Binnen Cold Case onderzoeken zij waarheid. Binnen Geopolitics onderzoeken zij macht. Binnen Het Filosoficum onderzoeken zij vrijheid, verantwoordelijkheid en betekenis. Binnen World in Conversation leren zij luisteren naar andere perspectieven. Binnen Applied Intelligence Lab werken zij aan vraagstukken uit de praktijk. Maar uiteindelijk ontstaat er een moment waarop begrijpen niet langer voldoende is. Dan verschijnt een nieuwe vraag: wat ga jij toevoegen aan de wereld?

De Onmogelijke Opdracht vormt het antwoord van de Academie op die vraag. Veel onderwijs richt zich op het begrijpen van wat anderen hebben bedacht. Studenten bestuderen theorieën, analyseren gebeurtenissen, leren bestaande kennis kennen en oefenen vaardigheden die door eerdere generaties zijn ontwikkeld. Dat is belangrijk.

Maar de wereld verandert niet uitsluitend door mensen die begrijpen hoe zij werkt. De wereld verandert ook door mensen die bereid zijn iets toe te voegen wat daarvoor nog niet bestond. Daarom beschouwt Mandeville scheppingskracht als één van de hoogste vormen van academische ontwikkeling. Niet omdat iedere student ondernemer, kunstenaar, wetenschapper of bestuurder moet worden, maar omdat iedere student vroeg of laat wordt geconfronteerd met dezelfde vraag: ben ik uitsluitend toeschouwer van de werkelijkheid, of ben ik bereid haar mede vorm te geven?

Waarom dit een Mandeville-vak is

Veel studenten komen naar Mandeville met een grote belangstelling voor ideeën. Zij lezen, denken, analyseren, debatteren en stellen vragen. Dat vormt het begin van academische ontwikkeling. Maar vroeg of laat ontdekt iedere student dat goede ideeën relatief gemakkelijk zijn. Werkelijkheid is moeilijk. De geschiedenis is vol mensen met interessante gedachten. Veel zeldzamer zijn de mensen die een idee omzetten in een initiatief, een onderzoek, een onderneming, een ontwerp, een boek of een oplossing. De Onmogelijke Opdracht vraagt studenten daarom om een stap te zetten die verder gaat dan analyse alleen. Daarbij gaat het niet alleen om wat de student interessant vindt, maar wat er gebeurt als een idee de werkelijkheid ontmoet.

De werkelijkheid als opdrachtgever

De kern van De Onmogelijke Opdracht bestaat uit vraagstukken die rechtstreeks afkomstig zijn uit de praktijk. Jaarlijks vragen wij bestuurders, wetenschappers, militairen, ondernemers, rechters, journalisten, onderzoekers en andere professionals om een probleem mee te brengen waar hun organisatie zelf nog geen bevredigend antwoord op heeft gevonden. De vraag die wij aan een CEO, generaal, minister, wethouder, bestuurder of onderzoeker stellen is eenvoudig: ‘Aan welk probleem werkt uw organisatie momenteel, en waar komt uw organisatie zelf nog niet uit?’ Vanuit die gedachte werken studenten gedurende het studiejaar aan opdrachten afkomstig van onder meer Shell, Tata Steel, ASML, Gemeente Gouda, Defensie, TNO, de politie en recherche, de Peter R. de Vries Foundation, ProDemos, Talpa Studios en verschillende maatschappelijke organisaties.

Anders dan gebruikelijk kiest niet iedere student zijn eigen opdracht. De Academie beschouwt iedere opdracht als een gezamenlijke intellectuele uitdaging. Iedere student werkt daarom mee aan iedere opdracht. Het doel is niet om direct de oplossing te vinden. Het doel is leren denken over vraagstukken waarvoor zelfs professionals nog geen helder antwoord hebben gevonden. Steeds staat dezelfde vraag centraal: kan een groep jonge mensen vanuit een frisse blik iets zien wat ervaren professionals misschien over het hoofd zien? Juist omdat studenten nog niet gevangen zitten in bestaande aannames ontstaan soms verrassende inzichten.

Van idee naar werkelijkheid

Goede ideeën moeten uiteindelijk worden getest. Veel plannen klinken aantrekkelijk zolang zij op papier bestaan. Pas wanneer een idee wordt geconfronteerd met economische, technische, maatschappelijke en organisatorische beperkingen blijkt of het werkelijk levensvatbaar is. Daarom werkt Mandeville Academy samen met studenten van de opleiding Accountancy van Hogeschool Rotterdam. Wanneer studenten een onderneming, dienst, product of organisatie ontwerpen, worden hun ideeën doorgerekend door accountancystudenten. Gezamenlijk onderzoeken zij kosten, opbrengsten, risico’s, investeringen, haalbaarheid en schaalbaarheid.

Voor veel studenten vormt dat een belangrijke ervaring. Voor het eerst ontdekken zij dat enthousiasme alleen niet voldoende is. Een goed idee moet uiteindelijk ook bestand zijn tegen de werkelijkheid. Soms blijkt een droom daardoor minder haalbaar dan gedacht. Soms blijkt juist het tegenovergestelde.

Voorbeelden uit het verleden

Een groep studenten onderzocht ooit de vraag of een imker in Gouda zelfstandig kan bestaan zonder subsidies? Aanvankelijk leek het antwoord positief. Studenten spraken met imkers, onderzochten mogelijke inkomstenmodellen en ontwikkelden verschillende scenario’s.

Na verdere analyses ontstond echter een ander beeld. Om een zelfstandig bestaand imkerbedrijf te ondersteunen zou aanzienlijk meer bloemrijke oppervlakte nodig zijn dan binnen de grenzen van Gouda beschikbaar is. Het project leverde geen succesvolle onderneming op, maar wel een belangrijke les. Een goed antwoord kan ook betekenen dat een idee niet werkt.

Een andere groep studenten onderzocht de vraag of Gouda al vóór 2030 CO₂-neutraal kan worden. Tijdens het onderzoek ontdekten zij dat een aanzienlijk deel van het brandstofverbruik samenhing met een verrassend eenvoudig probleem: onvoldoende bandenspanning bij auto’s. Onder de naam Het Roze Ventieldopje ontwikkelden zij een concept waarbij inwoners via een app deelnemen aan een lokaal netwerk van mobiele serviceteams die met elektrische scooters en compressoren bandenspanningen controleren en herstellen. Wat begon als een klimaatvraagstuk veranderde daarmee in een combinatie van technologie, gedragsverandering, ondernemerschap en duurzaamheid. Uit de financiële doorrekening bleek bovendien dat het concept al binnen het eerste jaar zwarte cijfers zou kunnen schrijven.

Niet ieder idee wordt uiteindelijk uitgevoerd. Maar ieder idee wordt serieus onderzocht. Want de essentie van De Onmogelijke Opdracht ligt niet in succes of mislukking. De essentie ligt in het confronteren van ideeën met de werkelijkheid.

Het persoonlijk scheppingsproject

Naast de gezamenlijke opdrachten van de Academie krijgt iedere student ruimte voor een eigen intellectuele, creatieve of maatschappelijke fascinatie. Dit persoonlijke scheppingsproject maakt geen deel uit van de formele opdrachtstructuur. Het is juist bedoeld als ruimte voor nieuwsgierigheid. In het verleden hebben studenten onder meer bordspellen ontworpen, games ontwikkeld, boeken geschreven, dichtbundels gepubliceerd, podcasts gemaakt, documentaires geproduceerd, ondernemingen gestart en maatschappelijke initiatieven opgezet. De vorm is volledig vrij, de verantwoordelijkheid niet. Ook deze projecten worden geconfronteerd met kritiek, haalbaarheid, werkelijkheid en uitvoering.

Het doel is niet perfectie. Het doel is leren wat er gebeurt wanneer een persoonlijke fascinatie voldoende ruimte krijgt om uit te groeien tot iets tastbaars.

Een ontmoeting met verantwoordelijkheid

De Academie beschouwt De Onmogelijke Opdracht nadrukkelijk niet als een schoolproject. Projecten op school hebben meestal een vooraf gedefinieerd antwoord. De Onmogelijke Opdracht werkt precies andersom. Hier worden studenten geconfronteerd met vragen waarvoor nog geen antwoord bestaat. Dat klinkt aantrekkelijk, in de praktijk blijkt het vaak ingewikkeld. Want vrijheid brengt verantwoordelijkheid met zich mee.

Studenten moeten keuzes maken, onderzoek doen, experts spreken, aannames toetsen, plannen aanpassen en omgaan met tegenslagen. Veel studenten ontdekken dat scheppen een veel minder romantisch proces is dan zij aanvankelijk dachten. Het vraagt discipline, doorzettingsvermogen, kritiek en geduld. En de bereidheid opnieuw te beginnen wanneer een eerste idee niet werkt. Juist daarom beschouwt de Academie deze ervaring als zo waardevol.

Verbinding met de Academie

De Onmogelijke Opdracht staat niet los van de andere onderdelen van het curriculum. Eigenlijk komen zij hier samen. Cold Case leert studenten onderzoeken. Complexity Lab leert omgaan met onzekerheid. Het Filosoficum helpt bepalen waarom een idee belangrijk is. Geopolitics plaatst projecten binnen een maatschappelijke context. World in Conversation brengt nieuwe perspectieven binnen. Applied Intelligence Lab leert hoe ideeën kunnen worden toegepast in de werkelijkheid. De Talpa Challenge onderzoekt dezelfde scheppingskracht vanuit creativiteit, publiek en verbeelding. Daardoor vormt De Onmogelijke Opdracht het moment waarop de verschillende academische routes van Mandeville samenkomen.

Wat leert de student?

Door De Onmogelijke Opdracht ontdekken studenten dat ideeën pas betekenis krijgen wanneer zij bestand zijn tegen de werkelijkheid, leren omgaan met onzekerheid, leren verantwoordelijkheid nemen voor hun keuzes, leren onderzoek verbinden met toepassing, ervaren dat kritiek een project sterker kan maken en ontdekken dat creativiteit niet bestaat uit inspiratie alleen, maar ook uit discipline, samenwerking en volharding. Maar belangrijker nog: de student ontdekt dat hij meer invloed heeft op de wereld dan hij aanvankelijk dacht.

Slotgedachte

De Onmogelijke Opdracht vormt de academische apotheose van het studiejaar. Hier komen nieuwsgierigheid, verantwoordelijkheid, onderzoek, verbeeldingskracht en karakter samen. Want uiteindelijk wordt een ontwikkeld mens niet alleen gevormd door de vragen die hij stelt, maar ook door de dingen die hij besluit te maken. De centrale vraag van De Onmogelijke Opdracht luidt daarom niet wat je weet, maar wat je toevoegt aan de wereld.