U heeft ongetwijfeld zo’n typisch familielid. Zo iemand die ervan overtuigd is dat het schilderij bij oma in gang naast de kapstok eigenlijk een verloren Rembrandt is. Of denkt dat het vreselijk lelijke Swarovski schaaltje stiekem toch een Lalique blijkt te zijn.
Wees eerlijk, we houden allemaal een beetje van verborgen schatten. Niet zozeer vanwege het geld, maar vanwege de treasure hunt. Ik vind de gedachte uiterst verleidelijk dat een expert van Christies op enig moment Mandeville binnenstapt, naar een object wijst en uitroept: ‘Mon Dieu, beseft u wel wat hier staat?’
Nou, dat gebeurde dus recent bij Mandeville. Als u de foto’s op de website bij de nieuwsberichten terugleest, ziet u ongetwijfeld een oude, bruine vleugel in de collegezaal staan. Die hebben we enkele jaren geleden uit een loods in Woerden opgehaald. Prachtig voor studenten, maar op enig moment deden 4 toetsen het niet meer. En het geluid? Mwah, okay. Oordeelt u zelf.
Tot zich eind vorig jaar een sjieke dame meldde. Of wij belangstelling hadden voor een andere vleugel. Heeft PRO een hekel aan een Range Rover Vogue 2009 diesel? Is de paus katholiek? Natuurlijk!
Niet lang daarna verscheen een vrachtwagen met de vleugel. Een zwarte vleugel. Mooie lak, heus. Maar nog steeds: een vleugel. Ook een mooi geluid. Maar dat was niet zo moeilijk in vergelijking met de oude vleugel. Wederom, oordeelt u zelf.
End of story, dacht ik. Tot de Open Monumentendag. Als Mandeville doen we graag mee en in een weekend jagen we circa 400 mensen door de kelders en de collegezaal. De vleugel hadden we netjes in afdekjasje ingepakt omdat sommige bezoekers….., enfin, u begrijpt. Op enig moment stond een bezoeker lang naar de vleugel te kijken zoals een expert van Christies naar een bijzonder object zou kijken.
‘Bijzonder’, zei de bezoeker. ‘Mag ik de vleugel eens beter bekijken?’. Waar mijn pianokennis ongeveer ophoudt bij Steinway en Bösendorfer, begon die van hem pas. Het ging, zo werd mij uitgelegd, om een Blüthner 180 met aliquotsysteem. En dan ook nog een kennelijk heel bijzondere uitvoering. Kenners schijnen daar behoorlijk opgewonden van te raken.
Blijkbaar hadden wij niet zomaar een betere vleugel gekregen. Wij hadden ongemerkt een heel bijzondere concertvleugel gekregen.
En zo werd een van de oudste menselijke dromen opnieuw bevestigd. Niet iedereen vindt een Rembrandt in de gang bij oma. Maar af en toe blijkt de vleugel in de hoek meer verhaal te bevatten dan je dacht.
Misschien is dat ook precies waarom wij ons bij Mandeville zo thuis voelen bij oude gebouwen, afgedankte meubels, vergeten boeken en jongeren die elders zijn vastgelopen.
De wereld heeft een merkwaardige neiging om waarde te verwarren met zichtbaarheid. Wat glimt krijgt aandacht. Wat oud is wordt vervangen. Wat afwijkt wordt afgeschreven. Heel soms komt er echter iemand langs die beter kijkt. En dan blijkt dat de Rembrandt al die tijd gewoon naast de kapstok hing. Dat geldt overigens niet alleen voor schilderijen en vleugels. Gelukkig maar. Anders hadden wij geen studenten gehad.
Harry Veenendaal | Eindbaas Mandeville Academy